Κουμπίνα studyin’

Το Euro άρχισε…

…μαζί με την απαισιοδοξία.

Όχι για την εθνική Ελλάδος, αλλά για το μέλλον.

Η κατάρα των ποδοσφαιρικών τουρνουά χτυπάει με 40° και με αφήνει στο τόπο.

Και αυτή τη φορά είμαστε ακάλυπτοι.

Εξηγούμε:

το 2002 η διαφορά ώρας με την Κορέα, δεν μας άφηνε να βλέπουμε τα ματς τα οποία έπαιζαν προυνό-προυνό… άρα: διαβάζαμε.

το 2004 ναι μεν δίναμε πανελλήνιες, αλλά ήταν αυτές της 2ας Λυκείου
που σου επέτρεπαν εάν δεν ήξερες την απάντηση, να γράψεις και κανένα σύνθημα (ή έτσι νόμιζα, πριν βγουν οι βαθμοί)

το 2006, το φοιτητικό κίνημα απαίτησε και κέρδισε μπάνια, καφέδες και Μουντιάλ για όλο τον Ιούνιο,

το 2008, όμως?

….

Που πάμε?

…

Με εξεταστική, πράγμα που σαλεύει, σε ένα Euro χωρίς Εγγλέζους (οπαδούς), με ομάδες φουλ στις Ρεχαγκελοτακτικές και ένα ποδόσφαιρο πάντα λαϊκότατο, μαζικότατο, τέρμα εμπορευματοποιημένο…

Τα πρώτα δείγματα ναι μεν ψιλο-άθλια, αλλά και έτσι, δεν γίνεται αλλιώς!

Κάθε νοήμον mainstream άρρεν, πλέον, επιβάλλεται να βλέπει από 2 ώρες μπάλα, κάθε μέρα.

Οτιδήποτε και οπουδήποτε: αγώνες, αφιερώματα, ρεπορτάζ, παραλειπόμενα, τακτικές, στατιστικά παιχτών, ιστορία λαβάρων, συνθημάτων…

Ότι και να κάνεις, το βιολογικό ρολόι (…) σε καθηλώνει.

Ανοίξαμε και σας καταστρέφουμε...
το όπιο μας είναι εδώ και γουστάρουμε.

….

Έστω και χωρίς capitano, Fr. Totti, και τα φτυσίματα ή έστω τις «κουμπίνες» του, (όπως θα έλεγε και ο Λουτσιάνο)

Όχι άλλο, ο Antonio είναι μικρός ακόμα:

Το μπουζούκιον δεν πεθαίνει

Έλεος! Λαϊκούρες… Ουστ σκυλί! Εγώ δεν διασκεδάζω έτσι… μπλιαχ μπλια μπλα μπλα

…

…

«Ποιος πάει μπουζούκια μωρέ?»

…

…Εγώ!

Πήγα χθες, πήγα πριν 2 βδομάδες, σίγουρα θα πάω πάλι κάποια στιγμή μέσα στον Ιούνιο.

Συχνότητα μέτρια, προς νορμάλ (συγκριτικά μιλάμε πάντα)

Η κραιπάλη? Μεγάλη.

Και κάθε φορά τα ίδια.

Ειδικά όταν σμίγει παρεό, λίγο πριν αρχίσει να σε κουράζει η αλληλουχία από ΟΝΟΜΑΤΑ που το ένα διαδέχεται το άλλο…
έχεις καπνιστεί/ ποτιστεί/ καμακώσει/ καφρίσει αρκετά ώστε να αναλογίζεσαι πόσα posts θα χρειαστούν για να περιγράψεις αυτά που περνάς/ πέρασες.

Περιπέτεια μεγάλη και απρόβλεπτη, live your myth in B-land.

…”και αφού επέλθει το θεμιτό και υγιές στη περίσταση «κάψιμο», σαν Φοίνικας ξαναγεννιέσαι το χάραμα”

Αν και, okay, για τους λιγότερο λυρικούς υπάρχουν και τα afterάδικα για τη συνέχεια…

Καταδικαστέο?

Μπορεί.

Για κάποιους λόγους, though, αυτή Η έξοδος δίνει ένα κοινωνικό αποδεικτικό
υπάρχει τέτοια λέξη? -> Anyway, την δημιουργώ
ότι ΠΕΡΝΑΣ ΚΑΛΑ.

Τουλάχιστον όσο ανήκεις ή θέλεις να ανήκεις στη κατηγορία του «δεν έχω δουλειά να πάω το πρωί» ή έστω σε αυτή του βαθιά συμπορευόμενου (και συνδοξαζόμενου) φοιτητή.

Το πανηγυράκι που φώναζε λύκος

Εντάξει, το είδα. Σχεδόν όλο.

Και μου άφησε μια ευχάριστη γεύση, in general.

Και για αυτό post-αρω πριν τη ψηφοφορία.

Έχει και πιο πολύ πλάκα έτσι, τέρμα υποκειμενική γνώμη.

Anyway,  είχε υψηλό (-τερο) επίπεδο στα κομμάτια. (Ότι και να είναι αυτά)

Okay, κάπου έμπαζε: Τα πιο ενδιαφέροντα και φαβορί (?) κομμάτια παρουσιάστηκαν μετά το Νο17. Το ένα μετά το άλλο. Πάρτε, εδώ είμαστε.

+Λόγοι που θα κάτσω να το δω:

Ο Γάλλος.
Αγγλικός στοίχος, πιασάρικη μελωδία, δείχνουν πως ασχολήθηκαν.
(Καλή φάση για ένα διαγωνισμό που τα τελευταία χρόνια ασχολείται μόνο η Ελλάδα και οι South Eastern Europe χώρες.)

Για την Ukrainian, πάλι, δεν το συζητάμε.
Τρελό performance, απίστευτη entertainer.

plus όση δόση μπουζουκο-ροκ χρειάζεται ώστε να εξιτάρει τη κατάσταση.

Daba Ντούμπα

Φεύγω για Θεσσαλονίκη, για Π/Σ/Κ.

Μετά από τόσο overdose Αθηνο-φρένειας:

(projects)

(synedria)

(sxoli)

(ergasies)

(apergeies)

(_a_akies)^4

…πάω να καταστραφώ με την ηρεμία μου στα βόρια…

Anyway, χτυπηθείτε εσείς εδώ,

τώρα που ανοίγει ο καιρός

και τα βενζινάδικα

Πολλά ναρκωτικά…

Το συζητούσαν γνωστοί στο Twitter και του έριξα μια ματιά.:

Έρχεται από την Argentina και δεν είναι μόνο διφορούμενο…

Πάντως, okay, το hyper-ψυχεδελικό theme του, καθηλώνει…

Σε μεγάλο βαθμό θυμίζει τα “ψαγμένα” βίντεο και σκηνικά που ψάχναμε μικροί -μικοί στο net (πριν έρθουν οι τουρίστες )

Cote d’Asoee

Έτσι όπως τα κατάφερα, δεν πήγα στο May meeting Jade που γίνεται αυτές τις μέρες στη Μασσαλία.

Βαλακία, 4 sure, άντε να ξανακάτσει τέτοιo ταξίδι.

Και ενώ προσπαθούσα να πειστώ πως κάτι κάνουμε στο Ελλάdα, διαβάζοντας τα country reports άλλων ομοσπονδιών και κολλάω στο των Czech Republic

Και λέω με το φτωχό μυαλό μου: Το μόνο σίγουρο για τα Ελληνικά πανεπιστήμια είναι πως μας μαθαίνουν χωρίς καμία αναβολή και με πολύ υπο- να ψηφίζουμε.

Έχει σκεφτεί κανένας ΕΔΩ πως οι φοιτητές πέρα από ένα ιδιαίτερο εκλογικό target group, μπορούν να έχουν και πολύ καλές και κυρίως φρέσκες ιδέες και να είναι σε θέση να εργαστούν συμβουλευτικά σε τέτοιο επίπεδο?

…

Από εκεί και πέρα τι να συζητήσεις και να αναλύσεις όταν βλέπεις τι γίνεται στο «πρώτο σε τάξη business school της χώρας».

…μετά έχω άδικο όταν λέω πως η ΑΣΟΕΕ είναι όσο επίκαιρη και ο κομμουνισμός

(Οεο – χαζοπροκλητική έκφραση, μ’αρέσει)