Proper εντού-case-ιον

28 01 2009

Μέσα σε όλα τα ωραία, παλεύω να διαβάσω ένα παιδαγωγικοειδές μάθημα – ευχή και κατάρα της παιδαγωγικής επάρκειας που δίνει ΤΟ τμήμα. Κάπως έτσι θυμήθηκα μια εκπομπή – αφιέρωμα που παρακολούθησα τις προάλλες.

Το θέμα: το εξεταστικό σύστημα πρόσβασης στη τριτοβάθμια, και γενικότερα η εκπαιδευτική ανικανότητα πολιτική της χώρας μας, κτλ…

Άσχετα με το επίπεδο των άλλων αφιερωμάτων που κάνει η «Έρευνα«,
στο συγκεκριμένο είδα μία απ
τα ίδια.
Και πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς όταν το grande αυτό θέμα
«μπουκώνεται« όσο δεν πάει από όλους τους φωστήρες της ενημέρωσης, κάθε 2-3 χρόνια.

Τι παρουσιάστηκε: Ένα ρεπορτάζ από αυτά που παρουσιάζουν τη καθημερινότητα των υποψηφίων για το Πανεπιστήμιο και δείχνουν highlights με κινούμενα ζόμπι-17άρηδες που δεν ζουν επειδή διαβάζουν και ζουν για να διαβάζουν ή διαβάζουν για να ζουν (ή κάπως έτσι…)

Παράλληλες οι αφηγήσεις και το σύμπαν, με μικρές διαφορές που χαλάνε τη διάταξη…

Στη μια πλευρά έχουμε τον άξιο συνεχιστή του Jari Litmanen, στην υπερκρύα Φινλαδία, και στη άλλη μια Ελληνίδα – καμάρι

Η λογική πάει κάπως έτσι:

…Οι πάνω διαβάζουν x, και οι κάτω διαβάζουν x*5.
…Οι πάνω πληρώνουν
y οι κάτω πληρώνουν y^2 (χονδρικά).

Aυτοί τα κάνουν όλα και συμφέρουν στο μισό χρόνο και δουλεύουν και σε καλύτερες θέσεις, εμείς παλεύουμε στο rat race από τη στιγμή που πατήσουμε σε φροντιστήριο, και παρ’όλο που είμαστε super-duper-educated και τρομεροί, μετά ψάχνουμε να βρούμε τι και πως.

…και πάει λέγοντας..


Συγκρίσεις και υποδείγματα
aka Γιωργάκης Παπανδρέου, πασπαλισμένα στο τέλος με διεθνής έρευνες, στατιστικά στοιχεία και αριθμούς για να κλειδώσει και η υποψία ότι, μάλλον, δεν πορευόμαστε σωστά..


Music for the masses
, δηλαδή, αφού για να γίνει οτιδήποτε, πρέπει τουμπάρει το σύμπαν πρώτα.

Ok, το re-engineering είναι πολύ της μόδας τελευταία, αλλά αρκεί ένας νέος υπουργός για να φέρει την άνοιξη?
Το σύστημα είναι αποδειγμένα
crap εδώ και καιρό.

…Και, ω, ναι, βρωμάει. Τι κάνουμε;

Το πετάμε; Καθαρίζετε;





r’n’b και άλλες πολύχρωμες πιπίλες

20 01 2009

…Εκεί που κάνω ζάπινγκ πέφτω στην Ελληνική rap, hip-hop και δεν μαζεύεται εκπομπή, κάπου στις MTVοφοβες συχνότητες του MAD, presented by Goin’Through featuring the forefront of Greek hiphop lovincelebs. Εκπομπάκι όπου, ορισμένες φορές τα κομμάτια που βάζει, είναι από τα καλά-νεόφερτα και early-released, τουλάχιστον σε σχέση με το ραδιόφωνο. Κατά τ΄αλλα τίποτα το ιδιαίτερο δεν σου κάνει ενδιαφέρον να ασχοληθείς παραπάνω.

Αυτή τη φορά, όμως, κάτι με έπιασε αφού είχαν καλεσμένα τα Ημισκούμπρια και τις αυτού μεγαλειώτητες που πριν ~10 χρόνια κάφριζαν around the clock, έλεγαν ότι κάνουν hip-hop (και σαν παιδί εγώ, αγόραζα τα cds).

Μοιραία σκέφτηκα: τι απέγιναν; Γιατί δεν ακούγονται; Ποια τρύπα τους κατάπιε; Γιατί μόνο οι Goin’; Τι έχουμε κάνει και ακούγεται μόνο Νιβο;

Τι συμβαίνει στην Ελληνική rap (υπάρχει τέτοιο πράγμα;) σκηνή;

Κάπως έτσι έκατσα και το φιλοσόφισα λίγο… το googlισα, το youtubισα
ok, το Ελληνικό το έσκισα.

….

ΣκέψηΚατάληξη σκέψης:

Οι τύποι έχουν καταφέρει (;) και έχουν σχεδόν φτιάξει μια αγορά που δεν χωράει ούτε αυτούς καλά-καλά αλλά okay.

Έχουν χτυπήσει ένα niche market σε μια μουσική αγορά με «προϊόντα» τόσο μεγάλης διάρκειας ζωής όσο και η σχέση του ύψους και του βάθους των προτιμήσεων του κοινού, έπιασαν την «άλλη φάση», μπήκαν εκεί που άρχιζε νέος κύκλος και με κάποιο δέσιμο και τύχη θα μπορούσαν να το παίξουν οι aggressive της κατάστασης

Μαζεύτηκαν, έκαναν τη συντεχνία Family=Label και με καλό marketing και ακόμα καλύτερη σκηνοθεσία (για τα Ελληνικά δεδομένα πάντα) μπορούν και παίζουν μόνοι μπάλα σαν » Έλληνες G-Unit, κτλ.» αλλά και να το παίζουν «εκφραστές της Ελληνικής r’n’b», αυθεντικοί εκφραστές της urban ξέρω-γω-τι, κτλ. κτλ…

Από εκεί και πέρα, ο καθένας λέει ότι θέλει…

«Το ρεύμα είναι εδώ. Δεν κάνω διακοπές, δεν ξέρω τι μου λες, εγώ είμαι ο rapper, yo. Στα χώνω και γουστάρεις, Old school niggas. Γιατί εγώ είμαι ο παλιός, ο αλλιώς, ο αυθεντικός. Και μην τους πιστεύεις τους άλλους ..

Τι πιστεύει από μέσα του όμως, είναι άλλο θέμα

«Ok, θυμάμαι τότε που ήμουν με μαλάκι-γυαλάκι-μουσάκι και έβλεπα τα «Ιμίζ» να πουλάνε «Εγώ είμαι ο Κύρης» και να μένω με ένα «μα» και ένα παράπονο».

Και μετά γύρισε ο τροχός… Και δεν μιλάμε για τίποτα τεκτονικές μετατοπίσεις: όσο χρειαζόταν για να χωρέσουν και οι r’n’b άδες στο industry – όσο μπορείς να το πεις για την tiny-mini-mo αγορά της Ελληνικής ραδιο-μουσικής… Σε καμία περίπτωση δεν μεγάλωσε το κοινό της hip-hop or-something, αλλά πολύ απλά pop-ο-ποιήθηκαν τα μπουζούκια, έγραψε «ρήμες» ο Φοίβος για τον «Μαζώ» και τη Βίσση (τόοοοτε) και σιγά-σιγά οι νέες φάτσες άρχισαν να αντιγράφουν beats, εκφράσεις και tattoos από το εξωτερικό .

Δηλαδή μέσα σε όλο το χυλό, ήρθε και κάθισε το στυλ (;) στο mainstream Ελληνικό = κερδοφόρο.

Πουλάνε cds, πουλάνε lives αλλά και κυρίως πουλάνε, Puma, κάνουν merchandise εαυτούς, συμμετοχές, Djιλίκη και ένα προϊόν που από μόνο του δεν θα είχε καμία αξία (χρηματική, ομιλούμε πάντα) αν είχε μείνει στους hip-hopάδες.

Πλέον ο αρχιτραγουδιάρης του boy band (= παλιά μόδα -> τέλος) κάνει την εμφάνιση – 3″ γέλειου και χαράς*, οι απανταχού rappers πίνουν σαμπάνιες και κουβαλάνε golf ενώ τρώνε -oh yeah-γαλακτογκοφρέτες και για μερικό καιρό ακόμα τσουβαλιδόν κόσμος θα πηγαίνει στο club που παίζει ο NiVo-TiVo, και μετά καρφί μπουζούκια…

* Please notice @ 1:38 & 2:56 τον φίλο μας…





Granny tribute

6 12 2008

Η γιαγιά δίπλα είναι όλα τα λεφτά.

Σίγουρα, δεν είναι η κλασσική γιαγιά-γειτόνισσα:

Πάνω από 70 (?), ψηλόλιγνη, χαμογελαστή, ομιλητική.
Μένει μόνη της, είναι πάνω-κάτω όλη την ώρα,
μιλάει στα παιδάκια από το μπαλκόνι της,
και γενικά είναι μες τη τρελή χαρά.
Πραγματικά πρέπει να είναι η μόνη της γειτονιάς
που δεν κοιτάει καχύποπτα οποιονδήποτε μετανάστη,
δεν μουρμουρίζει ακαταλαβίστικα όταν σε συναντάει,
και κυρίως απαντάει με χαρά στο “Καλημέρα”.
Και το βασικότερο: ανέχεται εμένα στο δίπλα διαμέρισμα.

Enough με την εισαγωγή. Mε λίγα λόγια, η γιαγιά τα σπάει.
…και το αποδεικνύει για ακόμα μια φορά:

Τις προάλλες τη συνάντησα στις σκάλες της πολυκατοικίας.
Μετά τις πρώτες χαιρετούρες “Πως περνάς αγάπη μου/ τρως καλά/ όλα καλά με το σπίτι”,
ολοκληρώθηκε η καλύτερη στιχομυθία επαγγελματικού προσανατολισμού, ever:

Γιαγιά: Μα τι τάξη πας παιδί μου?
Εγώ: Δεν πάω σχολείο γιαγιά, τώρα τελειώνω το Πανεπιστήμιο!
Γιαγιά: Πω, πω!
Εγώ: Ναι, γιαγιά, είμαι μεγαλύτερος!
Γιαγιά: Και τι σπουδάζεις?
Εγώ: …
(Σιγή – να δω πως θα της φέρω το
“Οικιακή Οικονομία & Οικολογία”)

Οικονομικά γιαγιά.
(…όπως και να το κάνουμε, είναι αποδεκτό “αξίωμα”)
Γιαγιά: Οικονομικά??
(σιγή)

(σκεφτική για λίγο)
….
Γιαγιά: Δλδ ψευτοδικηγόρος!!!

kid-o1






Hail Bill

29 10 2008

Μόλις παρατήρησα στην αφίσα που δεσπόζει πάνω απ’το κρεβάτι μου (…), την ημερομηνία: 27.10.03.

Και, λογικό ήταν, ο jarito να αναφωνήσει και να κάνει post μετά από καιρό.

Άλλωστε, 5 χρόνια από το release μιας από τις πιο must seen ταινίες σε ροή-πλοκή και, φυσικά, μουσικής.

Και όπως και να το κάνουμε μιλαμε για τη ταινία-comeback του “θέλω-εκδίκηση-και-σκοτώνω-τα-πάντα”, των asics και του Quentin,
την απόλυτη nerd φιγούρα στη βιομηχανία των movies.

….

Λέει πως μικρός ξεσκόνιζε τα video clubs (όπου και δούλευε) σε σημείο να μπορεί να συνδιάσει τα καλύτερα στοιχεία από ότι B-movie μπορεί κάποιος να φανταστεί.
Και καλά κάνει και κάνει το χαβά του…
και πουλάει.

Όταν μπορεί με κάθε cult παραγωγή (αν μπορείς να το πεις έτσι το …pupl που ανασκευάζει) να πωρώνει το κοινό σε σημείο παράκρουσης (τα παραλέω, δεκτό)…

…και σε κάθε περίπτωση να “κοτσάρει” και μια μούσα του.

Okay , πάνω-κάτω τα ίδια έχω γράψει σε blog φίλτατου άκυρου (που επανήλθε δριμήτερος)…

…αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα milestone: πέρασε ..μισή 10ετία από τοοοοότε.





Παθολογία εντάσεως κεφαλαίου (sic)

13 08 2008

Ακούσατε, ακούσατε,

Άρχισαν οι …

Πράσινοι Ολυμπιακοί.

Μάλλον, «πράσινοι» Ολυμπιακοί αγώνες,
μην πάει το μυαλό σας στον
Socrates με …πράσινο κοστούμι ή τη καράφλα του Τζόρτζεβιτς με πράσινες ανταύγειες!

Και κόστισαν, λέει, 40 δις δολάρια.

Wow, δηλαδή.

Μεγάλη επένδυση – με μεγάλο επίπεδο αβεβαιότητας. Οι Κινέζοι ποντάρουν γερά.
Και καλά κάνουν. Είδαμε τις
high εγκαταστάσεις, τα hyper θεάματα, τα super πυροτεχνήματα
που, ω, ναι αυτοί τα ανακάλυψαν.

Επειδή, όμως, θα μας τρελάνουν στο παπατζιλίκι,
αυτή η Ολυμπιάδα μόνο πράσινη δεν είναι
αν και αλλιώς διαφημίστηκε…

Και αιτιολογούμε, your honor:

Άσχετα με το πόσο κόστισαν οι υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις, οι δρόμοι, τα τραμ και τα τρένα,
όταν ένα μήνα πριν την έναρξη αποδεικνύεται πως η μόνη «πρασινάδα» που έχεις είναι φύκια,
σίγουρα δεν είναι …
clean οι αγώνες και το περιβάλλον σου.

Και για να γίνουμε πιο ακαδημαϊκοί:
Πέρα από λογιστικές πράξεις, εργολαβίες, μπετόν και φωλιές του κούκου,
το κόστος έχει αρκετές μορφές.
…μία από τις οποίες η περιβαλλοντική: ό,τι κάνουμε κοστίζει σε κάτι, κάπου, άμεσα ή -πολύ περισσότερο- έμμεσα.

Και σε όσους αυτά δεν λένε κάτι, δείτε το (και) αλλιώς:

Κατ’ αρχάς δεν γίνεται η διοργάνωση να είναι ταυτόχρονα τόσο ecofriendly αλλά και τόσο ακριβή.
Ή τουλάχιστον, δεν γίνεται να είναι τόσο
ecofriendly, τόσο ακριβή, και να μην έχει δοθεί σοβαρό ποσό από γιουάν σε θέματα που να αφορούν τη «πρασινάδα».

Και σίγουρα δεν αναφέρομαι σε έργα όπως τα πανέρια και τους θάμνους που έβαζε ο Αβραμό σε όλη την Αθήνα,
ούτε σε καμπάνιες ενημέρωσης/ ευαισθητοποίησης/ καθαρισμού παραλιών/ αγοράς Honda Civic hybrid/…,
αλλά σε εγκαταστάσεις και εφαρμογές – καινοτομίες ουσίας, από αυτές που μια μέρα θα σώσουν
(?) το planet earth και θα βελτιώσουν το περιβάλλοντος γενικότερα, κτλ., κτλ, κτλ.

Αλλά…
ούτε μία – κάποια καινούργια λειτουργία…
ένα σύστημα εξοικονόμησης…
κάποια τεχνική με Α.Π.Ε.,
κάτι,
γ*μ* τα 3
R μου, γ*μ*!

Όπως και να το κάνουμε, όταν τελευταία στιγμή αρχίζεις να καθαρίζεις τα πάντα, απαγορεύεις να κυκλοφορεί οτιδήποτε έχει πάνω από 10cc κινητήρα -εκτός από τους χορηγούς -, και παλεύεις να ρίξεις τους δείκτες ρύπων μόνο και μόνο για τους αγώνες, κάτι δεν πάει καλά …

Και οι δικοί μας Ολυμπιακοί κόστισαν ΠΑΡΑ πολύ.

Συγκριτικά ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ πολύ: ~10 φορές πάνω από αυτούς του Σίδνεϋ.
Και συν τοις άλλοις χωρίς να (έχει ποτέ προγραμματισθεί να) αξιοποιηθεί ούτε το 5% από τα οφέλη της επένδυσης άλλη κουβέντα, οέο

Αλλά το δικαιολογήσαμε ωραία.

Είπαμε έχουμε issues.
Τρομοκρατία -> Προστασία. Safety και Security, κύριοι.

Το πουλήσαμε μια χαρά, κάναμε και ωραίες τελετές, θαμπώσαμε, και ξεχάσαμε-θάψαμε όλα τα άλλα

Τέλος πάντων, χειρότερα από εμάς δεν γίνεται να τα κάνουν οι Κινέζοι.
Το ότι μέχρι τώρα στα της προστασίας του Περιβάλλοντος δεν το …χιονίζουν άξια, είναι σίγουρα ένα κενό στην «επικοινωνιακή πολιτική» τους, βεβαίως – βεβαίως.

Και το πρόβλημα τους δεν είναι εάν ξέρουν ή όχι…
αλλά ότι δεν μπορούν, δεν γίνεται.

Πολύ απλά, η «ζημιά» έχει προχωρήσει αρκετά ώστε να μην μπορεί να αναστραφεί και να πετάει το πουλάκι «ποιότητα ζωής και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος».
Με λίγα λόγια, η ατμόσφαιρα, το οικοσύστημα και τα δέοντα έχουν καταντήσει τόσο φακντ απ,
που πολύ απλά …νι χάο!





Όταν κοιτάς από ψηλά…

12 07 2008

Πτήση Μιλάνο – Ηράκλειο, μέσω Αθηνών.

Πολύ καλό και άνετο ταξίδι.
Τα -τόοοσο διαφημισμένα- νέα airbus της Aegean, σε κάνουν να νιώθεις πιο όμορφα, αν και δεν ισχύει το ίδιο και με τις αεροσυνοδούς, που μάλλον δεν αναβαθμίστηκαν 😛

Αλλά τι το ιδιαίτερο είχε αυτό το trip;

Τη καλύτερη ώρα πτήσης, ever.

Ειδικά όταν η θέση είναι by the window, και ο ουρανός καθαρός, η θέα από τα 5000 μ. σε κάνει να διαγράψεις το Google Earth και κάθε συναφές.

Αφήνεις την Ιταλία και την συγκριτικά μονότονη ακτογραμμή της και μπαίνεις στην Ελλάδα με το καλύτερο landscape.
Με (τοπική) ώρα άφιξης στο Ελ.Βενιζέλος τις 9μιση μ.μ., ταξιδεύεις κατά τη διάρκεια της δύση της ημέρας… ή την έναρξη της νύχτας.

Το αχνό φωτός του ηλίου ιριδο-φωτίζει από το άλλο ημισφαίριο πλέον και η θέα, πραγματικά, αποζημιώνει και δεν σου κάνει να κοιμηθείς…

Τα πλοία των δρομολογίων των 9:00 φεύγουν από το Πειραιά,  τα περισσότερα «τίγκα» στο φως – μοιάζουν με πυγολαμπίδες,
την ώρα που στο βάθος παρατηρείς τη μουντάδα και τη νύχτα να ρίχνει το πέπλο της καλύπτοντας σιγά-σιγά τη χώρα.
Ταυτόχρονα, η χώρα «ανάβει» Ο φωτισμός στις λεωφόρους και τις οδικές αρτηρίες ανοίγει συγχρονισμένα κατά ομάδες. Ένα πράγμα σα τη διαφήμιση του Havana Club – στο ζωντανό του.

Πολύ ποιητικές καταστάσεις.

.

.

.

Και μέσα σε όλα:

Η Πελοπόννησος.

Για ορισμένα τετ. χλμ. νιώθεις μια ανατριχίλα. Πως βρίσκεσαι πάνω από κάποιο στοιχειωμένο μέρος, μια «καταραμένη γη».
ή για τους πιο political correct: «κοντράστ συναισθημάτων μεταξύ των προβολέων των πόλεων και της καταστροφής που άφησε η φωτιά».

Εδώ είναι το σημείο που θα έπρεπε να μπει «η φωτογραφία που αξίζει χίλιες λέξεις».
Και την οποία δεν έχω. Ή μάλλον αυτή που έχω είναι ικανή μόνο για 10 το πολύ λέξεις
Αντί αυτής βάζω ένα Prt Sc Google Earth, για να είμαστε όλοι χαρούμενοι.

Εξάλλου, τι να ασχολούμαστε… μέχρι τον Αύγουστο έχουμε ακόμα… προλαβαίνουμε.

Οι ζέστες μας έχουν πιάσει για τα καλά… ας πάμε για κανά καφέ,
Ποιος καίγεται τώρα για τέτοια θέματα?





Κουμπίνα studyin’

9 06 2008

Το Euro άρχισε…

…μαζί με την απαισιοδοξία.

Όχι για την εθνική Ελλάδος, αλλά για το μέλλον.

Η κατάρα των ποδοσφαιρικών τουρνουά χτυπάει με 40° και με αφήνει στο τόπο.

Και αυτή τη φορά είμαστε ακάλυπτοι.

Εξηγούμε:

το 2002 η διαφορά ώρας με την Κορέα, δεν μας άφηνε να βλέπουμε τα ματς τα οποία έπαιζαν προυνό-προυνό… άρα: διαβάζαμε.

το 2004 ναι μεν δίναμε πανελλήνιες, αλλά ήταν αυτές της 2ας Λυκείου
που σου επέτρεπαν εάν δεν ήξερες την απάντηση, να γράψεις και κανένα σύνθημα (ή έτσι νόμιζα, πριν βγουν οι βαθμοί)

το 2006, το φοιτητικό κίνημα απαίτησε και κέρδισε μπάνια, καφέδες και Μουντιάλ για όλο τον Ιούνιο,

το 2008, όμως?

….

Που πάμε?

Με εξεταστική, πράγμα που σαλεύει, σε ένα Euro χωρίς Εγγλέζους (οπαδούς), με ομάδες φουλ στις Ρεχαγκελοτακτικές και ένα ποδόσφαιρο πάντα λαϊκότατο, μαζικότατο, τέρμα εμπορευματοποιημένο…

Τα πρώτα δείγματα ναι μεν ψιλο-άθλια, αλλά και έτσι, δεν γίνεται αλλιώς!

Κάθε νοήμον mainstream άρρεν, πλέον, επιβάλλεται να βλέπει από 2 ώρες μπάλα, κάθε μέρα.

Οτιδήποτε και οπουδήποτε: αγώνες, αφιερώματα, ρεπορτάζ, παραλειπόμενα, τακτικές, στατιστικά παιχτών, ιστορία λαβάρων, συνθημάτων…

Ότι και να κάνεις, το βιολογικό ρολόι (…) σε καθηλώνει.

Ανοίξαμε και σας καταστρέφουμε...
το όπιο μας είναι εδώ και γουστάρουμε.

….

Έστω και χωρίς capitano, Fr. Totti, και τα φτυσίματα ή έστω τις «κουμπίνες» του, (όπως θα έλεγε και ο Λουτσιάνο)

Όχι άλλο, ο Antonio είναι μικρός ακόμα: