Όταν κοιτάς από ψηλά…

12 07 2008

Πτήση Μιλάνο – Ηράκλειο, μέσω Αθηνών.

Πολύ καλό και άνετο ταξίδι.
Τα -τόοοσο διαφημισμένα- νέα airbus της Aegean, σε κάνουν να νιώθεις πιο όμορφα, αν και δεν ισχύει το ίδιο και με τις αεροσυνοδούς, που μάλλον δεν αναβαθμίστηκαν 😛

Αλλά τι το ιδιαίτερο είχε αυτό το trip;

Τη καλύτερη ώρα πτήσης, ever.

Ειδικά όταν η θέση είναι by the window, και ο ουρανός καθαρός, η θέα από τα 5000 μ. σε κάνει να διαγράψεις το Google Earth και κάθε συναφές.

Αφήνεις την Ιταλία και την συγκριτικά μονότονη ακτογραμμή της και μπαίνεις στην Ελλάδα με το καλύτερο landscape.
Με (τοπική) ώρα άφιξης στο Ελ.Βενιζέλος τις 9μιση μ.μ., ταξιδεύεις κατά τη διάρκεια της δύση της ημέρας… ή την έναρξη της νύχτας.

Το αχνό φωτός του ηλίου ιριδο-φωτίζει από το άλλο ημισφαίριο πλέον και η θέα, πραγματικά, αποζημιώνει και δεν σου κάνει να κοιμηθείς…

Τα πλοία των δρομολογίων των 9:00 φεύγουν από το Πειραιά,  τα περισσότερα «τίγκα» στο φως – μοιάζουν με πυγολαμπίδες,
την ώρα που στο βάθος παρατηρείς τη μουντάδα και τη νύχτα να ρίχνει το πέπλο της καλύπτοντας σιγά-σιγά τη χώρα.
Ταυτόχρονα, η χώρα «ανάβει» Ο φωτισμός στις λεωφόρους και τις οδικές αρτηρίες ανοίγει συγχρονισμένα κατά ομάδες. Ένα πράγμα σα τη διαφήμιση του Havana Club – στο ζωντανό του.

Πολύ ποιητικές καταστάσεις.

.

.

.

Και μέσα σε όλα:

Η Πελοπόννησος.

Για ορισμένα τετ. χλμ. νιώθεις μια ανατριχίλα. Πως βρίσκεσαι πάνω από κάποιο στοιχειωμένο μέρος, μια «καταραμένη γη».
ή για τους πιο political correct: «κοντράστ συναισθημάτων μεταξύ των προβολέων των πόλεων και της καταστροφής που άφησε η φωτιά».

Εδώ είναι το σημείο που θα έπρεπε να μπει «η φωτογραφία που αξίζει χίλιες λέξεις».
Και την οποία δεν έχω. Ή μάλλον αυτή που έχω είναι ικανή μόνο για 10 το πολύ λέξεις
Αντί αυτής βάζω ένα Prt Sc Google Earth, για να είμαστε όλοι χαρούμενοι.

Εξάλλου, τι να ασχολούμαστε… μέχρι τον Αύγουστο έχουμε ακόμα… προλαβαίνουμε.

Οι ζέστες μας έχουν πιάσει για τα καλά… ας πάμε για κανά καφέ,
Ποιος καίγεται τώρα για τέτοια θέματα?