Granny tribute

6 12 2008

Η γιαγιά δίπλα είναι όλα τα λεφτά.

Σίγουρα, δεν είναι η κλασσική γιαγιά-γειτόνισσα:

Πάνω από 70 (?), ψηλόλιγνη, χαμογελαστή, ομιλητική.
Μένει μόνη της, είναι πάνω-κάτω όλη την ώρα,
μιλάει στα παιδάκια από το μπαλκόνι της,
και γενικά είναι μες τη τρελή χαρά.
Πραγματικά πρέπει να είναι η μόνη της γειτονιάς
που δεν κοιτάει καχύποπτα οποιονδήποτε μετανάστη,
δεν μουρμουρίζει ακαταλαβίστικα όταν σε συναντάει,
και κυρίως απαντάει με χαρά στο “Καλημέρα”.
Και το βασικότερο: ανέχεται εμένα στο δίπλα διαμέρισμα.

Enough με την εισαγωγή. Mε λίγα λόγια, η γιαγιά τα σπάει.
…και το αποδεικνύει για ακόμα μια φορά:

Τις προάλλες τη συνάντησα στις σκάλες της πολυκατοικίας.
Μετά τις πρώτες χαιρετούρες “Πως περνάς αγάπη μου/ τρως καλά/ όλα καλά με το σπίτι”,
ολοκληρώθηκε η καλύτερη στιχομυθία επαγγελματικού προσανατολισμού, ever:

Γιαγιά: Μα τι τάξη πας παιδί μου?
Εγώ: Δεν πάω σχολείο γιαγιά, τώρα τελειώνω το Πανεπιστήμιο!
Γιαγιά: Πω, πω!
Εγώ: Ναι, γιαγιά, είμαι μεγαλύτερος!
Γιαγιά: Και τι σπουδάζεις?
Εγώ: …
(Σιγή – να δω πως θα της φέρω το
“Οικιακή Οικονομία & Οικολογία”)

Οικονομικά γιαγιά.
(…όπως και να το κάνουμε, είναι αποδεκτό “αξίωμα”)
Γιαγιά: Οικονομικά??
(σιγή)

(σκεφτική για λίγο)
….
Γιαγιά: Δλδ ψευτοδικηγόρος!!!

kid-o1